Dwa: "Jak na deszczu łza, cały ten świat nie znaczy nic. Chwila która trwa, może być najlepszą z twoich chwil."

Heh, co byście powiedzieli na to, jakbyście się na prawdę przenieśli gdzieś do nieznanego miejsca? Padlibyście z wrażenia? Ja padłam. I to serio. A było to tak.
Szłam powolnym krokiem na uczelnię. Nie spieszyło mi się bowiem pierwsze zajęcia z gramatyki mieliśmy odwołane. Idąc tak nuciłam sobie jakąś melodię. Wtem coś pojawiło się na mej drodze. Gdy się zbliżyłam, zaczęło oślepiająco lśnić różnymi kolorami tęczy i później przybrało wygląd mgiełki. Przysłoniłam ręką oczy i chcąc wyminąć to coś, potknęłam się o wystającą płytę chodnika i jak na złość wpadłam właśnie w sam środek. Poczułam się bardzo dziwnie i sennie. Zakręciło mi się w głowie. Zemdlałam. Nie wiem ile czasu tak leżałam, ale gdy się obudziłam, co pierwsze zrobiłam to rozejrzałam się. "O jasna cholera" - żachnęłam w myślach. „Gdzie ja jestem? Co się stało? Co to wszystko znaczy?” Coraz więcej pytań pojawiało mi się w głowie, ale odpowiedzi wcale nie nadchodziły. Zerwałam się szybko z łóżka i podbiegłam do drzwi. Nie były zamknięte na klucz, więc wyjrzałam na zewnątrz. Usłyszałam jakieś przytłumione głosy dochodzące z dołu. "Porwali mnie!!" - wrzasnął głosik w mojej głowie. "Musisz się stąd jak najszybciej wydostać" - podpowiadał. Pomyślałam, że na prawdę już zaczynam tracić rozum. Wtem ktoś rzekł głośniej:

- Pójdę sprawdzić jak się ona czuje - odparł kobiecy głos. 

- Dobra. Ja idę po resztę. Musimy to omówić - rzekł tym razem męski basowy głos.

Szybko schowałam się do pokoju. Wskoczyłam do łóżka i z bijącym sercem oczekiwałam nadejścia tej kobiety. Po chwili usłyszałam jak wchodzi po schodach. Cicho otworzyła drzwi. Znieruchomiałam pod kocami. Ona usiadła na krześle i lekko dotknęła mojego czoła. Miała zimną dłoń i taką delikatną skórę.

- Hm, gorączka trochę zelżała - szepnęła do siebie. W tym czasie, nagle otworzyłam oczy by jej się przyjrzeć. Gdy to zauważyła, podskoczyła lekko i potem uśmiechnęła się promiennie. Wstała i poodsłaniała okna. Było chyba już po południu. 

- Jesteś głodna - stwierdziła gdy zaburczało mi w brzuchu. - Proszę, tu masz nowe i czyste ubrania. Łazienka jest za tamtymi drzwiami. Zaczekam za drzwiami – dodała, wskazując drzwi po mojej lewej stronie, w głębi pokoju i wyszła. Ja w tym czasie szybko umyłam się i przebrałam. Wychodząc wpadłam na nią uderzając klamką. Ona lekko się skrzywiła, lecz nic na to nie powiedziała. Zeszłyśmy do przestronnej kuchni. Nawet była dobrze wyposażona. Usiadłam przy stole, a ona uklęknęła i zaczęła szperać w szafkach. Po chwili ustawiła na stole talerze, wazę z zupą, jakieś jeszcze przekąski. 

- Nie krępuj się, poczęstuj się – rzekła. - Z naszej strony nic ci nie grozi. 

- Kim pani jest? Gdzie ja jestem? Co to za miejsce? Jak długo tu będę? Czego ode mnie chcecie? - zasypałam ją pytaniami. - Odpowiedz!! - wrzasnęłam roztrzęsionym głosem i uderzyłam pięścią w stół.

- Nazywam się Aeris Gainsborough i jesteś w moim domu. Mam się tobą przez pewien okres zaopiekować. Potem będziesz u kogoś innego. 

- U kogo? - warknęłam nienasycona tą odpowiedzią. 

- Genesis i Cloud będą ciebie uczyć walki mieczami i bronią palną – odpowiedziała nie spoglądając na mnie. 

- To właściwie gdzie do jasnej cholery jestem?! - wykrzyknęłam wstając od stołu i trącając szklankę, która upadła i rozbiła się na kawałeczki. Po chwili zrozumiałam swój błąd i zachowanie. - Przepraszam, nie powinnam się na ciebie tak oburzać – bąknęłam pod nosem.

- Dobrze cię rozumiem. Znalazłaś się w całkowicie nowej sytuacji i miejscu innym niż to, w którym żyłaś. Wiem, co teraz czujesz. Nie martw się, wszystko się niedługo wyklaruje. Zjedz coś – odrzekła spokojnym głosem sprzątając szkło. - Za kilkanaście minut powinni zjawić się tu wszyscy, wtedy dowiesz, się po co cię tu ściągnęliśmy. 

Dla mnie te kilkanaście minut ciągnęło się wieczność. W końcu dzwonek drzwi wyjściowych zadzwonił i Aeris pobiegła otworzyć. Nagle w kuchni i na korytarzu zrobiło się tak tłoczno, jakby urządzili tu jarmark. Każdy z przybyłych witał się ze mną, jakbyśmy się znali od lat i nie widzieli tylko jakiś miesiąc. Strasznie było mi głupio. „O co tu chodzi?” zastanawiałam się dłuższą chwilę. Nagle podszedł do mnie wysoki mężczyzna o szczupłej budowie ciała. Miał czerwone włosy, a za nim ustawił się chłopak o blond włosach i ujmującym uśmiechu.

-Witamy w Midgarze. Jestem Genesis a to Cloud – przywitał się ten w czerwonym płaszczu. 

- Dlaczego wszyscy tak dziwnie się zachowujecie? Nie jestem żadnym bóstwem ani wyrocznią – mruknęłam na co blondyn się nieco speszył. 

- Hm, jak by ci to powiedzieć. Tutaj wiedzieliśmy o tobie od ładnych piętnastu lat. Do tej pory krąży o tobie przepowiednia... - nie dokończył gdyż wszedł mu w słowa czarnowłosy mężczyzna o brązowych oczach. 

- Genesis, nie rozpędzaj się tak. Jeszcze na to będzie czas – wtrącił.

- Vincent, ty zawsze musisz swoje trzy grosze wpieprzyć, co? - warknął Genesis, przysiadając obok mnie. - Zresztą jesteśmy rodzeństwem z Nemesis – dodał poklepując mnie po plecach. Popatrzyłam na niego jak na wariata, lecz on się tylko uśmiechnął. Do naszej rozmowy włączył się Cloud. 

- Tak, tak. Wiedziałem – szepnął siadając naprzeciw nas. - To dlatego na nią polował Kadaj i Yazoo, prawda?

- Tak. Neme, to ja ciebie, razem z Sephirothem, odesłaliśmy do innego świata byś spokojnie mogła żyć. Jednak teraz musieliśmy cię stamtąd zabrać - powiedział Genesis.

- Dlaczego? - zapytałam zaciekawiona jego opowieścią. 

- Niedługo się dowiesz – westchnął. - Aeris zrobisz nam kawy? - zwrócił się do właścicielki domu.

 ***

Notka tak wyszła jak widać. Myślę, że się spodoba. Piszcie jak zauważycie błędy. Zapraszam do czytania.